About-Albus

"Can I hold you"
[[ Ryeowook Birthday’s Anniversary, 21 June 2008 ]]
Donghae,Ryeowook,Yesung
Albus@loveusj
แฟนฟิกชั่นชนิดสั้นมากหลังจากที่ไม่ได้แต่งมานานมากค่ะ เพื่ออุคกี้เลยนะเนี่ยยย
ถ้าผิดพลาดแต่ประการใด ไม่ถูกใจใครขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ ใครที่เคยเข้า
ห้องอัดเสียงของรยออุค คงจะรู้ว่าบัสเชียร์คู่ไหน หึหึหึ เฮ้ออออ~
.---.---.---.--- .---.---.---.--- .---.---.---.--- .---.---.---.---.
Albus
Present

“Can I Hold You”

ผมคิดมาตลอดว่าตัวตนของผมที่จริงมันเป็นแบบไหน เป็นคนยังไงจริงจัง ซีเรียสหรือร่าเริ่งสนุกสนาน แต่ผมไม่คิดว่าผมคุยเก่งและยิ้มตลอดเวลาอย่างพี่คังอินนะ หลายคนบอกว่าผมร่าเริงเสมอ จริงหลอ? ผมรู้สึกว่ามันคือหน้าที่ที่ผมต้องทำอย่างนั้นในเมื่อ super junior มีอิมเมดแบบนั้นนี่นา ผมไม่ได้หมายความว่าผมแกล้งทำนะ..แค่จริงๆแล้วมันไม่ใช่ตัวผมทั้งหมดน่ะ คนที่สดใสร่าเริงจริงๆน่ะมีแค่ พี่ทงเฮเท่านั้นแหละเค้าน่ะเป็นแบบนั้นจริงๆ สดใสและเจิดจ้า เค้าเหมือนเด็ก ขี้เล่น แต่ก็คงความหล่อเท่ดูดีและน่ารักไว้ได้ เชื้อเค้าเลย~ นานเท่าไรแล้วนะที่ผมเฝ้ามองเค้า

“รยออุค นายกำลังทำอะไรน่ะ” เยซองเดินเข้ามานั่งใกล้ๆ
“เขียนไดอารี่ฮะ” รยออุคเงยหน้าขึ้นมาตอบแล้วหันกลับไปจดขยุกขยิกต่อ
“นายเขียนด้วยหลอ ไม่เคยรู้เลย” เยซองเลิกคิ้ว
“ผมเพิ่งเริ่มเขียน จริงๆผมเขียนมั่งไม่เขียนมั่งมาหลายครั้งแล้วล่ะฮะ”
เยซองมองนั่งมองน้องเขียนต่อไป สีหน้าดูจิงจัง แต่เขาไม่ได้แอบอ่านหลอกนะ ก็ตัวหนังสือ
นั่นจะน่าสนใจเท่าใบหน้าใสตรงนี้ได้ยังไง สักพักก็ทำปากจู๋ มองไปมาเหม่อๆแล้วก็จรดปากกาต่อ
โต๊ะที่นั่งเขียนนี้อยู่ใกล้หน้าต่างที่เปิดไว้เพียงเล็กน้อยให้ลมหนาวพัดเข้ามา พอเย็นสะบาย
“วันนี้พี่ไม่มีงานหรือครับ ผมหมายถึงไม่ได้ทำอะไรหลอ” อุคกี้เงยหน้าขึ้นมา เวลาคงผ่านไปนาน โดยไม่รู้ตัว เยซองละสายตาจากปลายผมที่พัดระต้นคอของน้องชาย
“อืมมม ไม่มีนี่ ก็มีไปจัด miracal อย่างทุกวันน่ะแหละ”
เยซองตอบเรื่อยๆ “วันนี้นายจะไปเป็นเกสไหมล่ะ”
“ไปได้หลอครับ” อุคถามกลับทันที
“แน่นอน ก็นายเป็นแขกประจำอยู่แล้วนี่นา” แต่แล้วพี่เยก็หน้าย่น เอ..หรือวันนี้เราเชิญใครไว้แล้วหว่า อืมมมม “เดี๋ยวพี่มานะ” เยซองขยี่หัวอุคกี้ก่อนเดินเข้าห้องไปหาสมุดจดส่วนตัว อุคพยักหน้ารับแล้วก้มลงเขียนไดอารี่ของตนต่อ โดยไม่ได้สังเกตุว่าพี่เยไม่ได้เกินกลับมาอีกเลย เพราะเถ้าแก่ร้านติ่มซำนัดซ้อนซ่อนเงื่อนซะแล้ว เค้านัดคยูเอาไว้ด้วย
พี่เยซองเป็นพี่ที่พึ่งได้เสมอเลย มีหลายอย่างต้องขอบคุณเค้าจริงๆ ตั้งแต่พวกเราได้เดบิวยูนิต KRY ก็ได้ทำงานกับพี่เยซองตลอด เค้าเอ็นดูผมจริงๆนะ เข้ามาทั้งกอดทั้งหอมบ่อยๆ บางครั้งก็มองผมนานๆ แล้วพอถามก็จะมีเรื่องตอบที่ครอบจักรวาลเลยทีเดียว พี่เยเป็นคนที่น่าค้นหาจริงๆครับ พี่เค้านั่งอยู่ที่นึงแต่ความคิดเค้าไปถึงดาวอังคารแล้ว

กลายเป็นว่าวันนี้ผมอยู่โยงเฝ้าหอคนเดียวใช่มั้ยเนี่ย - -“ หิวข้าวจัง~
รยออุคเริ่มรู้สึกหิว  เด็กหนุ่มเก็บไดอารี่ส่วนตัวแล้วลุกไปเข้าครัว ก้มลงสำรวจตู้เย็นว่าพอจะมีอะไรให้เค้ากินได้บ้าง อาหารที่สุกแล้วที่แม่บ้านทำไว้ไม่เหลือสภาพพอจะกินได้เลย รยออุคถอนหายใจ ก็สมาชิกเราเยอะนี่นะ เค้ารู้อยู่แล้วว่าสเบียงสำรองไม่เคยจะเหลือติดตู้ สายตากวาดไปยังวัตถุดิบข้างๆ แล้วคว้าส่วนประกอบต่างๆที่ต้องการออกมาวาง เตรียมทำกับข้าว~

ใต้ห่อผ้าในห้องนอนห้องหนึ่ง มีสิ่งมีชีวิตกำลังขยับตัว เพราะเสียงตะหลิวและกลิ่นหอมของอาหารลอยเข้ามา ทงเฮสูดกลิ่นทั้งยังหลับตาอยู่ นี่มันกี่โมงแล้วนะเค้าท่าจะเล่นเกมส์มากไปหน่อย ก็คิบอมนั่นแหละไม่ยอมให้เค้าชนะสักที เค้าก็ต้องเล่นไปเรื่อยๆจนกว่าจะชนะ! จนใกล้รุ่นโน่นกว่ามันจะยอมแพ้ แล้วไปทำงาน??? ทงเฮไม่รู้ว่าคิบอมออกไปทำงานได้ยังไงทั้งสภาพนั้น เค้ารู้แต่ว่าตัวเค้าเองมุดเข้าดักแด้และซุ่มหลับทั้งวัน หิว.. อาหารรรรรร~ ปลาน้อยแทบจะเอาพุงพุ่งไปที่ประตูห้อง ก่อนจะใช้ความไวแสงมาโผล่ที่โต๊ะกินข้าว
“หอมจังเลยยย รยออุค~~”
“พี่ทงเฮ???” รยออุคตกใจ หันมาทั้งกระทะตะหลิว “พี่.. อยู่หอหลอครับ!”
“ช่ายสิ อ่าๆอยากกินข้าวแล้ว ทำเร็วๆ” ทงเฮเร่ง ทำตัวเป็นพี่ที่ดีโดยการหันไปค้นถ้วยจานในตู้ “พี่ทงเฮ ไม่ต้องครับ เดี๋ยวผมทำเอง” รยออุคบอก “น่า ชั้นช่วยเอง” ทงเฮเอาชามใบใหญ่ออกมาวาง 2 ใบ “ไม่ต้องจริงๆครับพี่ คือ.. ผมใช้จานกระเบื้องกลมน่ะฮะ” รยออุคบอกแล้วบุ้ยไบ้ไปยังจานที่เค้าเตรียมไว้แล้ว เครื่องตกแต่งขอบจานวางอยู่ข้างๆ ด๊องทำหน้าปลาอ้าปากหวอ แล้วก็ยอมนั่งลงรอดีดี รยออุคยิ้มขำแล้วแล้วหันไปทำอาหารต่ออย่างเงอะงะ เพราะการมาของทงเฮทำให้เขาลืมไปแล้วว่าต้องใส่อะไรอีก ใจเต้นโคลม เอ๋ใส่เกลือไปแล้วหรือยังนะ..

“เสร็จแล้วครับบบ” พ่อครัวมือหนึ่งยกจานข้าวผัดสูตรทดลองมาวางตรงหน้าทงเฮ แล้วหันไปหยิบเครื่องเคียงอื่นๆออกมาวาง ก่อนจะตักส่วนของตัวเองลงนั่ง ปลาน้อยผู้หิ้วท้องกิ่วอยู่นานไม่พูดพร่ำฮัมเพลง ตักกินอย่างเอร็ดอร่อย รยออุคมองตามปฏิกิริยา พี่ทงเฮเนี่ยน่ารักจริงๆเลย
แค่นั่งกินข้าวยังทำตัวน่ารักได้ขนาดนี้ ขนาดเค้าที่ดูเหมือนใครๆต้องคอยปกป้อง ยังอยากปกป้องพี่เลยนะ..เหมือนเด็ก จะแปลกมั้ยถ้ารยออุคจะอยากปกป้องทงเฮ.. เหมือนที่คนอื่นปกป้องทงเฮได้
“คิบอมกลับมารึยังน่ะ” หลังจากซัดไปจานครึ่งปลาน้อยก็เพิ่งจะอ้าปากได้ คิบอมหลอ
“อ่า ยังฮะ” คำถามที่รู้กันทั้งคู่อยู่แล้ว รยออุคคิด ถามเป็นอัตโนมัติสินะ
“เมื่อเช้าคิบอมไม่ได้นอนชั้นรู้ เห็นว่าวันนี้ไปถ่ายแบบ หน้าตาต้องออกมาตลกแหงๆ” ทงเฮชวนคุยต่อ ไม่สังเกตเลยว่าทำให้อีกฝ่ายสีหน้าเปลี่ยน
รยออุคยิ้มๆ “คิบอมน่ะไม่โทรมหลอกครับ เค้าน่ะหล่อที่สุด แต่ถ้าเป็นพี่ล่ะก็ตลกแน่” อุคทำหน้าทำตาสำรวจสารรูปทงเฮ สมาชิกsuper junior ที่ป็อปที่สุดคนหนึ่ง ทำไมหัวกระเซิงขนาดนี้นะ ปากก็เปื้อน อยากเช็ดปากให้แต่.. “ปากเลอะฮะพี่”
ปลาน้อยป้ายปากด้วยหลังมือ ยิ้มเขิล “พี่เยซองเป็นไงบ้าง เดี๋ยวนี้พี่ไม่ค่อยได้เจอเลย” รยออุคตักอาหารคำสุดท้ายในจานตัวเองเข้าปาก แล้วยกไปไว้ที่อ่างล้างจาน
“ก็ดีฮะ วันนี้ก็ไปจัดรายการเหมือนทุกที”
“นายสนิทกับพี่เยซองมากสินะ” ทงเฮพูดเหมือนไม่มีเรื่องพูด ทุกคนบอกว่ารยออุคสนิทกับพี่เยซองที่สุด รยออุคขมวดคิ้วแต่ก็ตอบรับ
”ใช่ครับ พี่เยซองดีกับผมมาก” หันมาอีกครั้งทงเฮก็ยื่นจานปล่าวให้และทำท่าตักช้อนเข้าปากอีกเป็นรอบที่2
“เฮ้อออ ดีจังนะพี่เยซองดูแลนาย นายก็เอาใจใส่พี่เยซอง ไม่เหมือนคิบอม ชั้นดูแลมันดีขนาดไหนตั้งแต่ตอนมาจากอเมริกาใหม่ๆ” ทงเฮพูดไปตักข้าวใส่ปากไป และเริ่มบ่นเรื่องเดิมที่เคยบ่นไปแล้วคิบอมอย่างงั้น คิบอมอย่างงี้ต่อให้รยออุคไม่เคยคุยกับคิบอมก็จะต้องรู้จักคิบอมดีได้จากพี่ทงเฮเนี่ยแหละ มันทำให้เค้ารู้สึกเจ็บแบบแปลกๆ

คิบอมเป็นเพื่อนที่ดีของผมและผมก็รักเค้า แต่ตอนนี้ชื่อนี้ทำให้ผมรู้สึกไม่พอในทุกครั้งที่หลุดจากปากพี่ทงเฮ ทำไมผมต้องไม่พอใจด้วยนะ แต่พี่ทงเฮน่ะชอบพูดจนทำให้ผมคิดว่าเรื่องระหว่างคิบอมกับพี่มันเป็นเรื่องที่คนอื่นจะไม่มีทางเข้าไปแทรกได้อย่างงั้นแหละ

“พี่ทงเฮครับ!” รยออุคพูดขึ้น “ขอโทษฮะ คือผมคิดมานานแล้วแต่คิดไม่ออก อยากจะปรึกษาพี่น่ะฮะ” ทงเฮหันมาสนใจ ยิ้มเจื่อนๆ ปกติรยออุคมีความคิดความอ่านโตกว่าเค้าซะอีกแต่เค้าเป็นพี่นะต้องปรึกษาได้ซี่
“อื้มว่ามาสิ” ทงเฮตอบ รยออุคมองตา
“พี่ว่าผมเป็นผู้ชายแบบไหน อย่างผมน่ะจะปกป้องใครได้บ้างรึป่าวฮะ”
ทงเฮที่หนังท้องตึงเตรียมจะหลับอีกรอบได้ยินผ่านๆ “ได้สิได้แน่นอน~” คำตอบพื้นฐานที่ไม่ว่าเรื่องอะไรก็เป็นตำตอบที่เนียนดี ปลาน้อยทำเป็นเดินไปนั่งที่โซฟาห้องนั่งเล่น “แล้วนายคิดยังไงล่ะ” รยออุคเดินตามมานั่งด้วยก่อนจะเอนตัวพิงไหล่พี่ชาย แกล้งทำเป็นง่วง
“ผมว่าผมนอนดีกว่า” เค้าบอกรู้ดีว่าทงเฮไม่ได้ฟังที่เค้าพูดเลย ทงเฮตาโตขึ้นมาทันที
“อ้าๆ นั่นสินายจะมานอนตรงนี้ไม่ได้นะ” ทงเฮยกมือขึ้นตบแก้มรยออุคเบาๆข้างหนึ่ง
“ไม่ฮะผมจะนอนตรงนี้แล้ว” รยออุคบอกอีก
“ไม่ได้ๆ นี่แหนะๆๆ” ทงเฮขยับตัวแล้วช้อนหน้ารยออุคไว้ทั้งสองมือคลึกไปมาซ้ายขวาซ้ายขวา ปลุกน้องที่แกล้งง่วงให้ตื่นอย่างนึกสนุก รยออุคลืมตาข้างเดียว พี่ทงเฮน่ารักอีกแล้วอย่าเข้ามาใกล้กว่านี้นะฮะ..
อยากกอด.. พี่ฮะผมกอดพี่ได้มั้ย~

โทรศัพสั่นอยู่ในกระเป๋า ปลาน้อยสะดุ้งเด้งตัวลุกจากเบาะกะทันหัน “ขอโทษนะ ..ฮาโหล”
รยออุคนอนแผ่คว่ำไปบนเบาะอย่างเซ็งๆ ถ้าเค้ากล้ากว่านี้นะ “นี่นายเมื่อไหร่จะกลับ” รยออุคแอบฟังแบบไม่ตั้งใจ “ชั้นไม่รอกินข้าวหลอก ..กินแล้ว.. น้องชายชั้นทำให้กินน่ะ ..ไม่ใช่คยู ..นายไม่ใช่น้องชั้นจะกลับเมื่อไรไม่ต้องบอกก็ได้ เพราะชั้นน่ะมันไม่สำคัญ” รยออุคฟังมาพอแล้วเค้ารู้แล้วว่าประโยคหลังนี่มีไว้พูดกับคนคนเดียว คิม คิบอม

เค้าคงไม่ต้องแกล้งหลับแล้วล่ะ ทงเฮเริ่มพูดโทรศัพเดินห่างไปทางห้องของตัวเอง ทิ้งรยออุคให้นั่งถอนหายใจ เฮ้อ~ คิบอมคนนั้นเสมอ ..แต่เมื่อไรก็ตามที่พี่ทงเฮไม่มีใคร เค้าจะอยู่ตรงนี้เอง
ไดอารี่ฮะผมเองก็มีวิธีปกป้องสิ่งสำคัญในแบบของผม ผมไม่ขออะไรมากหลอกฮะ

Ps. ตลอดทั้งชั่วโมงจัดรายการ เยซองได้แต่กังวนว่า รยออุคจะโทรมาต่อว่าเรื่องที่ชวนมาเป็นเกสแล้วเบี้ยว หารู้ไม่ว่ารอยอุคกี้กำลังเซ็งจนหลับไปแล้วไม่ทันได้ฟังสารคดีลึกลับของพี่เยซองหลอก

The End