ยี่สิบกลางๆ

posted on 15 May 2011 20:02 by albus in About-Albus
ยี่สิบกลางๆ
ทำไมถึงเขียนเป็นคำอ่านไม่ใช้เป็นตัวเลข? ฮ่าฮ่า
เดี๋ยวสะเทือนใจค่ะ กร๊ากกกก
วันนี้บัสจังโดนคุณพ่อคุงเล่นงานเรื่องไม่ยอมดูข่าวสารบ้านเมือง
ถ้าจะใช้คอมม่อนเซนคิด ก็คือบัสจังอ่านข่าวน้อยเกินไปจริงๆ
คุณพ่อจะคุยเรื่องอะไรด้วยก็ไม่เคยรู้เรื่องอะไรเลย กลายเป็นความรู้
รอบตัวมีน้อยมากเลยค่ะ - - " บัสก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นแบบนี้ได้ยังไง..
สมัยเด็กๆบัสจะภูมิใจมากว่าตัวเองนั้นมีความรู้รอบตัวเยอะ?
เรื่องข่าวถึงไม่ได้ติดตามชนิดเกาะติดสถานะการณ์แต่ก็ไม่เคยตกยุค
แต่ตอนนี้ขอยอมรับว่าไม่ติดตามข่าวสารอะไรเลย เรื่องเทคโนโลยี
ก็ไม่ชอบอัพเดทตาม มือถือที่ไม่ใช่ของตัวเองก็จะใช้ไม่เป็นเลย เหอๆ
สิ่งที่อัพเดทคือสิ่งที่ตัวเองสนใจเท่านั้น..
บัสจังเป็นครูสอนศิลปะค่ะ.. คำว่าครูไม่ว่าครูของสาขาไหนก็จะยังคง
แบกรับความสำคัญของคำว่าครูอยู่ดี.. ครูต้องรู้ทุกเรื่องคุยทันนักเรียนทุกเรื่อง
แต่อย่างบัสจังท่าจะทำไม่ได้แหะๆ - -" โลกก้าวไปเร็วเหลือเกิน..
ถ้าหากครูอย่างบัสก้าวไม่ทันก็ขอให้ได้สร้างอุปกรณ์ติดตัวนักเรียนไปแทน
ถ้าเด็กมีความคิดดีมีจิตใจดี พร้อมจะรับมือกับโลกกว้างได้ ครูอย่างเรา
ถึงก้าวไปไม่ทันก็สามารถแน่ใจได้ว่าลูกศิษย์ของเราจะปลอดภัย~
วันนี้ดูข่าวในทีวี(หลังจากโดนคุณพ่อสวดมาว่าไม่ดูข่าว ฮ่าฮ่า)
เห็นข่าวนักเรียนไทย 9 คนไปสร้างชื่อเสียงในเวทีระดับโลกที่อเมริกา
เป็นโครงงานวิทยาศาสตร์ค่ะ.. ทำให้คิดว่า เก่งจัง รู้สึกภูมิใจ~
เอาเกล็ดปลามาทำพลาสติกย่อยสลายได้ในยี่สิบกว่าวัน..แค่ฟังก็รู้สึกว่า
บริษัทญี่ปุ่น(ที่เทศที่กินปลามหาศาล) น่าจะซื้อลิขสิทธิ์ไปทำขายนะ เจ๋งอะ
คนหนึ่งคนจะทำอะไรได้บ้าง? ถ้าเราคิดว่าจะเอาอะไรกับเราก็แค่คนตัวเล็กๆ
คงทำอะไรไม่ได้มาก.. แต่ถ้าคิดถึงคนที่คิดค้นสิ่งต่างๆบนโลก คิดหลอดไฟ
คิดสร้างเครื่องบิน.. ไม่ได้เกิดจากคนตัวเล็กๆเหมือนเราหรอกหรอ
มีสมองเท่ากันหรือปล่าว หรือมีสมองน้อยกว่าแต่มีความพยายามมากกว่าเรา^^
บัสจังหันมองตัวเองอีก.. ถึงบัสจะไม่ถึงขนาดเป็นคนไร้ประโยชน์ซะทีเดียว
ยังออกไปทำงานหาเงินมาใช้ไม่เบืยดเบียนใคร แต่ก็ไม่ได้ทำตัวให้มีคุณค่านัก งำงำ
พอดูข่าวเสร็จบัสจังก็ขึ้นบ้านมานั่งหน้าคอมเหมือนเดิม แม้จะพยายามจัดห้อง
แต่ก็ยังขี้เกียจอยู่.. หันไปเจอหนังสือ ไขความลับของโดเรม่อน ที่ซื้อมา..
เอ่อ.. โดนหนังสือด่าอีกยก ไม่ได้ตั้งใจจะอ่านเลยนะแต่ก็เปิดไปเจอหน้าหนึ่ง
"ความสำคัญของเวลา" ในชั่วเสี้ยวนาทีที่อ่านหน้านั้น ความคิดบัสวิ่งเร็วมาก
ข้ามช็อตไปถึงอนาคตที่ว่างเปล่า ปัจจุบันที่ชีวิตไม่มีเป้าหมาย ความเฉื่อยของตัวเอง
โดเรมอนบอกโดบิตะว่า "ในเวลาที่นายนอนกลางวัน เวลามันก็ไหลทิ้งไปเอาคืนมาไม่ได้"
ฉึก.. เจ็บนะเนี่ยเพราะว่าบัสจังทำตัวหายใจทิ้งไปวันๆบ่อยมากเลยเฮ้อออ
เพื่อเป็นการฉลองที่วันนี้บัสจังได้อยู่กับตัวเองและสำรวจความคิดก็เลยมาอัพบล็อก
ที่ไม่ได้แตะมาเป็นปีที่นี่อีกครั้งค่ะ.. หวังว่าผู้ที่ได้บังเอินมาอ่านบล็อกนี้
จะไม่ทำให้เวลาเสียไปโดยเปล่าประโยชน์แบบบัสจังนะคะ ^^ สู้ๆค่ะ
.
.
.
ชีวิตบัสจังเดินทางมาเลย หนึ่งส่วนสี่ของขีวิตแล้ว ได้เวลาหาความหมายให้ชีวิต
มองอนาคตแบบจริงจังแล้วก็โตเป็นผู้ใหญ่สินะ อ่า..
ขอบคุณที่บัสจังชอบเอสเจ.. เพราะอายุรุ่นราวคราวเดียวกันมันทำให้บัสเห็นภาพสะท้อน
ถ้าบัสต้องโตขึ้นแล้วตัดเอสเจออกจากชีวิตอย่างตั้งใจ..บัสไม่อยากทำอย่างนั้น
มันเหมือนพยายามทิ้งรอยยิ้มที่ตัวเองมี ความสุขที่เกิดขึ้นได้ง่ายๆ..แต่บัสคงต้อง
จัดการให้มันถูกที่ถูกทางกว่านี้ อิอิ  แต่ละรอยยิ้มที่เกิดขึ้นจะได้มีความหมายมากๆ

Comment

Comment:

Tweet


ครู , เป็นอาชีพที่เราคนนึงยกย่องมากๆ ถึงในปัจจุบันจะมีครูเพี้ยนๆแบบไร้จรรยาบรรณปะปนอยู่บ้าง แต่ครูดีๆ ที่เป็นครู โดยแท้ก็ยังมีอยู่

ครูเป็นผู้ที่ไม่ต้องรู้ทุกสิ่งก็ได้ แต่ต้องเป็นผู้สอนสิ่งที่ดี และสิ่งที่เป็นประโยชน์แก่ลูกศิษย์

คนเป็นครูต้องรักการสอนโดยแท้จริง ถึงจะเป็นครูที่ดีได้ :)


เรารักครูสอนศิลปะเกือบทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต

เพราะท่านทำให้รู้จักสิ่งที่เราอยากจะทำไปตลอดชีวิต



ดีจังที่่จขบ.เป็นครูสอนศิลปะ :) Hot! Hot! Hot!

#1 By AJ davinci on 2011-05-17 11:34